Γράψτε το Email σας για να ενημερώνεστε πρώτοι.

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

Λόγοι που μισώ τα Χριστούγεννα με την ελληνική οικογένεια


Μισώ τα οικογενειακά Χριστούγεννα. Αν τα οικογενειακά Χριστούγεννα ήταν μία παιδική κούκλα...
, θα τις ξερίζωνα τα μαλλιά, θα τις έβγαζα τα μάτια, το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια 




και θα την πέταγα στη λεκάνη της τουαλέτας. Πριν αρχίσετε να με βρίζετε, αφήστε με να σας εξηγήσω.

Μισώ τα οικογενειακά Χριστούγεννα, γιατί είναι μία σκέτη υποκρισία. Όλο τον χρόνο αποφεύγω τους περισσότερους συγγενείς μου, μιλώντας μια-δυο φορές μαζί τους στο τηλέφωνο. Μέχρι εκεί. Αν κάνεις και εσύ το ίδιο και από λάθος σου βρεθείς στο εορταστικό τραπέζι με όλο το συγγενολόι, θα δεις κατά κανόνα άγνωστους ανθρώπους —κάποιους απ’ αυτούς δεν τους αναγνωρίζεις— για τους οποίους ξέρεις από ελάχιστα έως τίποτα: δεν ξέρεις πώς τα πάνε στη δουλειά τους, τι προβλήματα έχουν, αν ζουν ή πεθαίνουν. Και το κυριότερο: δεν σε ενδιαφέρει και τόσο, γιατί αν σε ενδιέφερε, θα είχες κρατήσει ένα μίνιμουμ πραγματικής επικοινωνίας μέσα στην χρονιά. Με αυτό τον τρόπο μάλλον χάνεις τον πολύτιμο χρόνο των γιορτών με ανθρώπους για τους οποίους δεν δίνεις δεκάρα. Και, μάντεψε, δεν δίνουν ούτε εκείνοι για σένα.

Μισώ τα οικογενειακά Χριστούγεννα, γιατί σίγουρα θα τσακωθείς με κάποιον. Πέρα από την κλασική περίπτωση που νεοδημοκράτες και πασοκτζήδες – πλέον συριζαίοι – συγγενείς θα αρχίσουν να διαπληκτίζονται αφού φάνε τον άμπακο στο τραπέζι —σοβαρά τώρα, ποιος ασχολείται με το δημοψήφισμα τα Χριστούγεννα;— σταδιακά θα αρχίσουν να σε εκνευρίζουν ερωτήσεις και ατάκες που πραγματικά θέλεις να αποφύγεις. «Γιατί χωρίσατε με την τάδε ή τον τάδε προχθές;», «στο είχαμε πει να μην σπουδάσεις αυτό αλλά να σπουδάσεις εκείνο, θα είχες καλύτερη δουλειά, τώρα δεν βγάζεις ούτε το νοίκι σου». «Χριστέ μου, πότε επιστρέφω στη δουλειά;», σκέφτεσαι και με το δίκιο σου. Ένας πραγματικός φίλος δεν θα σου θύμιζε ποτέ αυτά που σε πονάνε τα Χριστούγεννα, ακόμα κι αν τα είχες κάνει σκατά στη ζωή σου. Αντίθετα, η οικογένεια θα το κάνει, γιατί θέλει να σου κάνει κουμάντο, να ρεφάρει για όλες τις φορές που την έγραψες στα παλιά σου τα παπούτσια και έκανες αυτό που γούσταρες. Θέλουν να σε πονέσουν, γιατί όσο κι αν μεγαλώσεις, σε βλέπουν σαν παιδί και άρα του χεριού τους. Για να αποφύγεις καταστάσεις σαν την παραπάνω και να μην τα κάνεις λαμπόγιαλο, καλείσαι να καταπιείς μπηχτές και να υποκριθείς —«εννοείται πως είμαστε πολύ καλά μαζί, δεν χωρίσαμε, απλώς η μητέρα του/της είναι άρρωστη και έπρεπε να είναι εκεί»— για να γλιτώσεις την ανάκριση και την αμήχανη σιωπή. Όμως αυτό θέλεις να κάνεις στις διακοπές σου; Όχι, γαμώτο, δεν θέλεις να κάνεις αυτό.

Μισώ τα οικογενειακά Χριστούγεννα, γιατί οι περισσότεροι συγγενείς είναι αδιάφοροι, αν όχι εντελώς ηλίθιοι. Είναι άνθρωποι που για βιολογικούς λόγους μπήκαν με το ζόρι στη ζωή σου. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι υποχρεωμένος να τους φας στη μάπα στον αιώνα τον άπαντα, γιατί είναι σε άλλο μήκος κύματος. Έχουν άλλες δουλειές, άλλα χόμπι, άλλα προβλήματα, για τα οποία δεν θες να ξέρεις τίποτα, γιατί σου φτάνουν τα δικά σου. Όχι θείε, δεν με νοιάζει πώς ρίχνεις το σκυρόδεμα στην οικοδομή και όχι, ξάδερφε, αδιαφορώ για το πώς πάει η startup σου, που σίγουρα θα καταλήξει στα βράχια. Και ναι, ήθελα καιρό να σου πω ότι είσαι τεράστια ψωνάρα που αυτοαποκαλείσαι CEO σε μία εταιρεία που έχει —κυριολεκτικά— δύο άτομα.

Μισώ τα οικογενειακά Χριστούγεννα, γιατί πήζω στη δουλειά και δεν έχω καθόλου χρόνο. Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά είναι μία από τις λίγες ευκαιρίες που έχεις για να αφιερωθείς σε σένα, τους ανθρώπους που πραγματικά αγαπάς και τις ασχολίες σου. Πόσες φορές μέσα στην χρονιά έχεις την ευκαιρία να δεις απανωτά 10 επεισόδια της αγαπημένης σου σειράς, έχοντας σκάσει από τα ποπ κορν, τα πατατάκια και τις μπίρες; Πόσες φορές μέσα στην χρονιά μπορείς να κοιμηθείς μέχρι τις 12 το μεσημέρι; Πόσες φορές μπορείς να τα πίνεις με τις ώρες και να γίνεις λιώμα με τους φίλους σου; Πόσες φορές έχεις την ευκαιρία να κάτσεις και να σκεφτείς πού τα έκανες εντελώς σκατά στη ζωή σου, μήπως και καταφέρεις να τα πας καλύτερα και να γλιτώσεις τις κατάθλες; Πολύ λίγες. Πίστεψέ με, δεν πρέπει να τις χαραμίσεις.

Μισώ τα οικογενειακά Χριστούγεννα, γιατί στην πραγματικότητα τα Χριστούγεννα δεν είναι γιορτή. Είναι μία άδεια σε αμπαλάζ. Είναι απλώς μία περίοδος κατά την οποία αποξενωμένοι άνθρωποι και ζευγάρια αναγκάζονται —ναι, αναγκάζονται— να περάσουν χρόνο μαζί, συχνά υποκρινόμενοι ότι περνούν ωραία. Εσύ μπορείς να γλιτώσεις από αυτή τη μιζέρια και να περάσεις καλά στις γιορτές, ρωτώντας τον εαυτό σου: «Με ποιους θέλω να είμαι πραγματικά;». Σπάνια θα είναι η θεία από το χωριό.

Ρώτησα αρκετούς φίλους μου αν θα περάσουν τις γιορτές με τους δικούς τους. Οι περισσότεροι είπαν ότι θα προσπαθήσουν να το αποφύγουν, αν και αρκετοί είπαν ότι θα υποβάλουν τον εαυτό τους στην ελληνική παράδοση που θέλει όλη την οικογένεια να μιζεριάζει σε ένα σπίτι. Το αξιοσημείωτο είναι ότι όσο μεγαλύτερος ήταν αυτός που ρωτούσα, τόσο λιγότερο έπαιζε το σενάριο της οικογενειακής εστίας, μάλλον γιατί μεγαλώνοντας «μπουχτίζεις» και ξέρεις ότι τα πράγματα θα πάνε το ίδιο βαρετά ή χάλια με πέρυσι, γιατί οι συγγενείς απλώς δεν αλλάζουν.

Δεν απεχθάνομαι την οικογένεια όσο φαίνεται. Αν κάποιος θεωρεί τους γονείς και τους συγγενείς του το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει στις γιορτές, με γεια του με χαρά του. Ωστόσο, οι αρμένικες βίζιτες στους κόλπους της οικογένειας συνήθως καταλήγουν τοξικές και σίγουρα θα διαψεύσουν τις προσδοκίες σου ότι «φέτος τα πράγματα θα είναι καλύτερα από πέρυσι που πλακωθήκαμε». Και αυτό γιατί αν ο πατέρας σου είναι η κλασική βαλκάνια ματσίλα, θα είναι το ίδιο και φέτος. Δεν τον ενδιαφέρει να αλλάξει για σένα. Δεν το έκανε ποτέ. Αν τον ενδιέφερε, θα το είχε ήδη κάνει, αλλά δεν του καίγεται καρφί. Το ίδιο ισχύει και για την καταπιεστική μάνα σου, που θέλει να κρατάει τις ισορροπίες, όσο άδικες και αν είναι αυτές, προσπαθώντας παράλληλα να σε μπουκώσει με όλες τις προσδοκίες που σε μεγάλωσε, κάτι που σε αγχώνει και σε κάνει να νιώθεις αποτυχημένος. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους συγγενείς, που δεν έχουν ιδέα από το τι αισθάνεσαι και τι θέλεις στη ζωή σου. Θέλω ηρεμία.
_______________________
~ Θοδωρής Χονδρόγιαννος
[vice.com]

Google+ Followers