Ο αρχικός ενθουσιασμός των Ρώσων για την ενσωμάτωση της Κριμαίας -γεωστρατηγικού σημείου για την ασφάλειά της- μεταβάλλεται σε έντονο προβληματισμό για τις επόμενες κινήσεις.
Δυστυχώς..., μέρος των παράπλευρων απωλειών, όπως λέγεται, υφίσταται και η Ελλάδα, εξ αντανακλάσεως.
Κατ’ αρχήν, η σκληρή αντιμετώπιση των φιλορώσων της ανατολικής Ουκρανίας, με εκατοντάδες θύματα, ακόμη και αμάχων, δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη από την Ρωσία. Η Μεγάλη Βρετανία, προ δεκαετιών, έστειλε την αρμάδα της στην άλλη άκρη για να υπερασπιστεί τα νησιά Φόκλαντ -ή να καταλάβει τις Μαλβίνες σύμφωνα με τους Αργεντινούς-, και η Ρωσία θα αδιαφορήσει για τους θανάτους των Ρώσων της Ουκρανίας;
Τι μπορεί να πράξει όμως; Να στείλει ρωσικά στρατεύματα προς υπεράσπισή τους; Αυτό θα σημάνει έναρξη πολέμου με άλλη χώρα, της οποίας διακυβεύεται η ακεραιότητα, γεγονός που δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορη την διεθνή κοινότητα. Θα επαληθευτεί ο π. πρωθυπουργός της Γερμανίας κ. Χέμουτ Σμιτ, που εξέφρασε φόβο ακόμη και για έκρηξη Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου;
Αυτό είναι το τεράστιο δίλημμα, που απασχολεί την Ρωσία, έχοντας απέναντί της μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας -εκείνου κυρίως που με τα Μέσα Διαφώτισης επηρεάζει την κοινή γνώμη-, η οποία διεθνής κοινότητα παραβλέπει τις χρησιμοποιούμενες μεθόδους της ουκρανικής κυβέρνησης προς καταστολή της ανταρσίας, τις οποίες όμως -ίδιες ακριβώς- καταδίκαζε στην περίπτωση της Συρίας.
Ο τρόπος με τον οποίο θα λυθεί ή θα περιπλεχθεί αυτό το ζήτημα, θα επηρεάσει σημαντικά και την Ελλάδα, η οποία ήδη αντιμετωπίζει διττό πρόβλημα, αφενός με την απώλεια των Ουκρανών τουριστών και μέρους των Ρώσων, και αφετέρου με τις εξαγωγές προς τις χώρες αυτές, που ακόμη και αν δεν μειωθούν, είναι δύσκολη, αν όχι αδύνατη η οδική πρόσβαση προς την Ρωσία, αυξάνοντας το κόστος μεταφοράς των προϊόντων.
Ας ελπίσουμε, ότι αυτό το ζήτημα θα είναι προσωρινό, και όλα θα πάνε κατ’ ευχήν. Το άλλο όμως που δημιουργήθηκε είναι όχι μόνον σοβαρό και δυσεπίλυτο, αλλά ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα. Και αναφέρομαι στην αναγνώριση από την Ρωσία της δυνατότητας μιας περιοχής ανεξάρτητου κράτους να αποσπάται από την επικράτεια μιας χώρας.
Να υπενθυμίσω, ότι ήδη η Ελλάδα βρίσκεται στη γωνία, όπως λένε, με την ίδρυση του Κοσσυφοπεδίου. Φυσικά, οι διακηρύξεις της διεθνούς κοινότητας, ότι η περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου δεν θα αποτελέσει προηγούμενο, δεν λαμβάνεται καν υπόψη, όπως και όλες οι διακηρύξεις των ισχυρών, οι οποίοι δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν δύο μέτρα και δύο σταθμά, κατά τα συμφέροντά τους, αδιαφορώντας πλήρως για κάθε έννοια ηθικής.
Την ίδρυση του Κοσσυφοπεδίου δεν αναγνώρισε η Ρωσία, όπερ σημαίνει πως η προσφυγή του στον ΟΗΕ για αναγνώριση δεν ήταν εφικτή μέχρι σήμερα, γι’ αυτό και πρόκειται για πλάσμα κράτους. Και ο λόγος που η Ρωσία (με τη Ελλάδα, την Κύπρο, την Ρουμανία, την Σλοβακία και την Ισπανία) δεν αναγνώρισε κρατική οντότητα στο Κοσσυφοπέδιο ήταν ο φόβος της μήπως με την δημιουργία «δεδομένου» αποσχιστούν δικές της επαρχίες, και έχει πολλές.
Όμως, αυτό που καταδίκαζε, το έπραξε η ίδια. Φαίνεται επομένως ανακόλουθη, και στερείται του δικαιώματος να εκφέρει τα μέχρι πρότινος επιχειρήματα, ότι είναι απαραβίαστα τα σύνορα των κρατών και πρέπει να μείνουν ως έχουν. Υπήρχε βέβαια το προηγούμενο της Υπερδνειστερίας, Αμπχαζίας και Ν. Οσετίας που λειτουργούν αυτόνομα, υποστηριζόμενα από την Ρωσία, αλλά δεν υπήρξε πιεστικό αίτημα για αναγνώρισή τους.
Η αδυναμία, επομένως της Ρωσίας, να τεθεί αντιμέτωπη σε όποια απόπειρα αποσχιστικού κινήματος, στερεί την Ελλάδα από τον ισχυρό σύμμαχο που θα είχε, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και δημιουργήσει η Τουρκία τις απαραίτητες συνθήκες για επίσημες αποσχιστικές κινήσεις στη Θράκη και αλλού.
Ο Μακεδών
Υ.Γ.: «Η Κριμαία είναι περιοχή της Ρωσικής Ομοσπονδίας, είναι ρωσική επικράτεια και δεν υπάρχει θέμα επιστροφής στην Ουκρανία», δήλωσε εχθές ο κ. Ντμίτρι Πεσκόφ, εκπρόσωπος του Κρεμλίνου.
Αυτή ήταν η απάντηση στην δήλωση του κ. Πέτρος Ποροσένκο, νέου προέδρου της Ουκρανίας, ότι «η Κριμαία παραμένει στην «ουκρανική επικράτεια».
Μ.