υπέστη μια ακόμη ήττα, κυρίως πολιτιστική, αποδεχόμενος μια ανυπόφορη ηχορύπανση. Και να επιλέξει, όχι τον καλύτερο και ως εκ τούτου άξιο, αλλά τον λιγότερο επιζήμιο.
Φυσικά και δεν είναι πρωτοφανές το φαινόμενο, αλλά αντί να αμβλυνθεί η ένταση των αντιπαραθέσεων, αυτή αντιθέτως οξύνθηκε. Και αντί να γίνονται προσπάθειες για πολιτιστική αναβάθμιση του λαού, κάθε ένας κατ’ επάγγελμα πολιτικός (με ποιον άλλον τρόπο σιτίζονται;) απευθύνεται όχι στο νου του ψηφοφόρου, αλλά στα ένστικτα. Τα επιχειρήματα που έπρεπε να υπάρχουν για να αξιολογηθούν με την γνώση, αντικαταστάθηκαν από συνθήματα, σαν κι αυτά των γηπέδων.
Το ήθος των μελλόντων «εθνοσωτήρων» μας διακρίνεται από την ανταλλαγή ύβρεων, ψευδών και υποσχέσεων, που εκ των προτέρων γνωρίζουν πως είναι ανεφάρμοστες. Αυτός ο λαός όμως, τον οποίο υποτιμούν, τους έστειλε μηνύματα, αλλά τα αντιλαμβάνονται όχι ως έχουν, αλλά όπως τους συμφέρει. Ικανοποιημένη η Ν.Δ. επειδή τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ δεν εκτοξεύθηκαν, ικανοποιημένη και η αξιωματική αντιπολίτευση επειδή υπερκέρασε τη Ν.Δ. Όλα καλά, επομένως, ας γυρίσουμε από το άλλο πλευρό.
Κανείς από τους πολιτικούς και τους αναλυτές δεν παρατήρησε ότι και αυτά τα πολύ μικρά ποσοστά για κόμματα εξουσίας, είναι στην πραγματικότητα πολύ μικρότερα, αν γίνει αναγωγή και στους απέχοντες, οι οποίοι γύρισαν την πλάτη τους στα κόμματα, έχοντες την βεβαιότητα ότι κανένα δεν είναι ικανό να προσφέρει κάτι το θετικό. Με την αναγωγή στην αποχή -που ξεπέρασε το 40% των εκλογέων, τα ποσοστά των κομμάτων εξουσίας βρίσκονται πολύ κάτω του 20%. Είναι δυνατόν με τέτοια αποδοχή να έχουν την απαίτηση να κυβερνήσουν ένα λαό, όταν η συντριπτική πλειοψηφία δεν τους θέλει;
Η Ν.Δ. επαίρεται για τις επιτυχίες της στην Τ.Α., και για το γεγονός ότι τα ποσοστά των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης είναι μεγαλύτερα από αυτά του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ είναι ικανοποιημένος επειδή βρέθηκε μπροστά από τη Ν.Δ.
Η μεν πρώτη αποφεύγει να πει ποια ήταν τα ποσοστά της στις εκλογές του 2012, και πόση μεγάλη ήταν η πτώση της. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ κάνει πως δεν καταλαβαίνει πως αυτή είναι η οροφή του. Μετά από τόσα δεινά που επισώρευσε η κρίση, αντί να εισπράξει την γενική αγανάκτηση, κατάφερε να μειώσει τα ποσοστά του.
Πλην της Χρυσής Αυγής, ουδείς δικαιούται να είναι ικανοποιημένος. Ναι μεν η «Ελιά» δεν καταποντίστηκε, αλλά ούτε μόνον ΠΑΣΟΚ ήταν, ούτε έφτασε κάπου κοντά στα ποσοστά του 2012. Αλλά και το «Ποτάμι», είχε προεκλογικώς «στο τσεπάκι» του το διψήφιο ποσοστό, κατά δήλωση του ιδρυτή του. Δεν μπορούν επομένως, με αυτήν την μορφή, κανένα κόμμα να προχωρήσει δυναμικά, και να δώσει ελπίδα στον λαό. Φυσική είναι η μετατροπή τους.
Ο κ. Α. Σαμαράς, μας προϊδέασε για «Νέα Ελλάδα». Άρα, εγκαταλείπει ουσιαστικώς τους Νεοδημοκράτες -που ούτως ή άλλως πρόλαβαν οι περισσότεροι και τον εγκατέλειψαν πρώτοι- και επιτρέπει σε αλλους τη δημιουργία δεξιού κόμματος.
Ο κ. Α. Τσίπρας δεν κατόρθωσε να ιδρύσει την κεντροαριστερά, όπως οι υποστηρικτές του ευελπιστούσαν. Φαίνεται πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει ως η εναλλακτική λύση. Απεναντίας. Με τις συνιστώσες να επιβάλουν απόψεις, μάλλον λειτουργεί θετικά για το σύστημα, φοβίζοντας τους αστούς πολίτες. Άλλωστε, φαίνεται η απογοήτευση των υποστηρικτών, οι οποίοι εμφάνισαν πληθώρα κεντροαριστερών κομμάτων και κινήσεων, για να αποτελέσουν την Κεντροαριστερά διάδοχη κατάσταση.
Σ’ αυτό βοήθησε και ο κ. Κουβέλης, με τις περιορισμένες πολιτικές δυνατότητες, ο οποίος δεν αντιλήφθηκε πως οι μετεγγραφές στελεχών από το ΠΑΣΟΚ αλλά και η εντύπωση που έδωσε ότι συμπορεύεται με τον κ. Γιώργο Παπανδρέου αποτελείωσαν ό,τι άρχισε η κα. Ρεπούση και άλλοι ομοϊδεάτες της.
Δύο πράγματα σημειώνω: Την «απόσυρση» των «ζωηρών» της Χρυσής Αυγής και την αντικατάστασή τους από αποδεκτά πρόσωπα (ήδη στο Ευρωκοινοβούλιο αυτό έγινε) γεγονός που θα αλλάξει την εικόνα της ακροδεξιάς.
Και δεύτερον, κρατώ στη μνήμη ονόματα νέων πολιτικών (Μπακογιάνη, Τζιτζικώστα, Ανδρουλάκη κ.ά.) που κατέγραψαν δυναμική παρουσία-παρακαταθήκη για το πολιτικό μέλλον των ίδιων αλλά και των χώρων που εκφράζουν.
Ο Μακεδών
