Η Αίγυπτος γίνεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά σταθμός του Θεάτρου Σαλαμίνας. Μετά το... «Επέκεινα της Επιστροφής» ΑιώνιαΤαξίδια με τον Καβάφη, ο Στέφανος Καρυδάκης επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο με το έργο της Χρύσας Σπηλιώτη «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;», μια παράσταση που δεν αποτελεί απλώς νέα παραγωγή, αλλά συνέχεια μιας καλλιτεχνικής διαδρομής που είχε ξεκινήσει χρόνια πριν και είχε διακοπεί βίαια από τον άδικο χαμό της συγγραφέως.
Υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Αίγυπτο και του Δήμου Σαλαμίνας, και με τη στήριξη σημαντικών ελληνικών φορέων της ομογένειας, η παράσταση συναντά το κοινό της Αλεξάνδρειας και του Καΐρου, πριν συνεχίσει την πορεία της στην Ελλάδα και σε επόμενους διεθνείς σταθμούς.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο ΣτέφανοςΚαρυδάκης μιλά για την Αίγυπτο, τη Χρύσα Σπηλιώτη, τη σκηνοθετική του προσέγγιση, τη σημασία της διεθνούς πορείας του έργου και την ανάγκη το ελληνικό θέατρο να ταξιδεύει, όχι ως νοσταλγία, αλλά ως ζωντανή πράξη πολιτισμού
Συνέντευξη στην Αριάδνη Λυμπέρη.
Η επιστροφή στην Αίγυπτο δεν είναι για μένα μια απλή επανάληψη. Την πρώτη φορά ήρθαμε με το «Επέκεινα της Επιστροφής», μια παράσταση που συνομιλούσε άμεσα με την Αλεξάνδρεια, τον Καβάφη και τον ελληνισμό της Αιγύπτου. Τώρα επιστρέφουμε με ένα έργο διαφορετικό, αλλά με την ίδια ανάγκη: να υπάρξει ζωντανή θεατρική επικοινωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την ελληνική παρουσία εδώ. Η Αίγυπτος δεν είναι ένας τυχαίος σταθμός. Είναι ένας τόπος με ιστορικό, συναισθηματικό και πολιτιστικό βάρος για τον ελληνισμό. Την πρώτη φορά ανοίξαμε έναν δρόμο. Τώρα θέλουμε να δείξουμε ότι αυτός ο δρόμος μπορεί να έχει συνέχεια.
2. Γιατί επιλέξατε το έργο της Χρύσας Σπηλιώτη «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;» για αυτή τη διαδρομή;
Γιατί είναι ένα έργο που μπορεί να ταξιδέψει χωρίς να χάσει την αλήθεια του. Με τη Χρύσα είχαμε ξεκινήσει μαζί ένα όνειρο: να παρουσιαστεί το έργο και εκτός Ελλάδας, να συναντήσει κοινά σε διαφορετικές χώρες, να μη μείνει κλεισμένο στα ελληνικά σύνορα. Η αρχή είχε γίνει στην Ολλανδία και μέσα στους επόμενους σταθμούς υπήρχαν η Αίγυπτος, το Εδιμβούργο και η Αυστραλία. Ο άδικος χαμός της σταμάτησε βίαια αυτό το σχέδιο. Δεν το έσβησε, όμως. Έμεινε μέσα μου σαν μια εκκρεμότητα. Σήμερα, η παρουσίαση του έργου στην Αίγυπτο δεν είναι απλώς μια καλλιτεχνική επιλογή. Είναι η συνέχιση μιας υπόσχεσης που είχε μείνει στη μέση.
3. Το έργο μιλά για δύο γυναίκες, δύο ζωές, δύο διαδρομές που συναντιούνται, απομακρύνονται και ξαναδιαβάζονται μέσα στον χρόνο. Ποιο είναι, κατά τη γνώμη σας, το πιο σκληρό και αληθινό ερώτημα που θέτει η παράσταση;
Το πιο σκληρό ερώτημα είναι αν μπορεί να χαθεί μια ζωή από ανεμελιά. Αυτή η φράση υπάρχει μέσα στο έργο και για μένα είναι από τις πιο δυνατές. Δεν μιλά για μια μεγάλη καταστροφή, ούτε για έναν ορατό εχθρό που έρχεται και ανατρέπει τα πάντα. Μιλά για κάτι πιο ύπουλο: τις μικρές καθημερινές υποχωρήσεις, τις αποφάσεις που δεν πήραμε, τις κουβέντες που δεν είπαμε, τους ανθρώπους που αφήσαμε να απομακρυνθούν επειδή πιστέψαμε ότι θα υπάρχει πάντα χρόνος. Το έργο δεν σε χτυπάει με κραυγές. Σε κοιτάζει ήσυχα και σου λέει: «Για δες λίγο τη ζωή σου». Και αυτό, καμιά φορά, είναι πολύ πιο δύσκολο από οποιοδήποτε φανερό δράμα.
4. Η Χρύσα Σπηλιώτη υπήρξε μια ιδιαίτερη φωνή του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. Πώς προσεγγίζετε σήμερα ένα έργο της, χωρίς να το μουσειοποιήσετε αλλά και χωρίς να το προδώσετε;
Με σεβασμό, αλλά όχι με φόβο. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αν φοβηθείς ένα έργο, το παγώνεις. Αν το αντιμετωπίσεις σαν ιερό αντικείμενο, στο τέλος το απομακρύνεις από το κοινό. Η Χρύσα είχε μια γραφή άμεση, ανθρώπινη, με φαινομενική απλότητα και μεγάλη ακρίβεια από κάτω. Δεν χρειάζεται να της προσθέσεις εξυπνάδες για να φανεί σημαντική. Χρειάζεται να ακούσεις τι έχει ήδη γράψει. Η δική μου δουλειά ήταν να κρατήσω ζωντανό τον πυρήνα του έργου και να τον μεταφέρω στο σήμερα. Όχι να κάνω φιλολογική υπόκλιση, ούτε να το χρησιμοποιήσω ως αφορμή για σκηνοθετική επίδειξη. Το έργο πρέπει να σταθεί μπροστά στον σημερινό θεατή και να τον αφορά τώρα. Αλλιώς δεν κάνουμε θέατρο.
5. Η σκηνοθεσία σας φαίνεται να επιλέγει μια λιτή, σχεδόν γυμνή σκηνική γλώσσα, όπου το βάρος πέφτει στους ηθοποιούς, στο φως και στη σιωπή. Ήταν συνειδητή επιλογή αυτή η απλότητα;
Ναι, ήταν απολύτως συνειδητή επιλογή. Δεν ήθελα να φορτώσω το έργο με περιττά σκηνικά ευρήματα. Υπάρχουν έργα που ζητούν μηχανισμούς, εικόνες, μεγάλες κατασκευές. Εδώ ένιωσα ότι το πιο έντιμο ήταν να αφήσω τον άνθρωπο εκτεθειμένο. Τις δύο ηθοποιούς, τις παύσεις, τις ματιές, τις μικρές μετατοπίσεις της φωνής. Το φως έχει πολύ σημαντικό ρόλο, όχι ως διακόσμηση, αλλά ως εσωτερικός χώρος. Φωτίζει αυτό που δεν λέγεται. Η απλότητα στη σκηνή δεν είναι εύκολη λύση. Είναι επικίνδυνη λύση, γιατί δεν έχεις πού να κρυφτείς. Αν δεν λειτουργούν οι ηθοποιοί και η σχέση τους, όλα καταρρέουν.
6. Η παράσταση κινείται ανάμεσα στις αναμνήσεις, στη φιλία, στην απώλεια και στην ανάγκη των ανθρώπων να κρατηθούν όρθιοι. Πώς δουλέψατε με τις δύο ηθοποιούς ώστε αυτά να περάσουν στη σκηνή χωρίς υπερβολές και εύκολους συναισθηματισμούς;
Προσπάθησα από την αρχή να αποφύγουμε τον εύκολο συναισθηματισμό. Δεν με ενδιαφέρει ο ηθοποιός να βγει στη σκηνή και να «παίξει τη συγκίνηση». Αυτό συνήθως φαίνεται ψεύτικο και κουράζει. Με ενδιέφερε να χτιστεί η σχέση των δύο γυναικών με όλες τις αντιφάσεις της. Η φιλία τους δεν είναι αγιογραφία. Έχει τρυφερότητα, αλλά έχει και ζήλια, εγωισμό, παράπονο, ανάγκη, θυμό. Οι αναμνήσεις δεν αντιμετωπίζονται σαν γλυκό άλμπουμ φωτογραφιών. Είναι πράγματα που επιστρέφουν, άλλοτε για να παρηγορήσουν και άλλοτε για να πονέσουν. Με τις ηθοποιούς δουλέψαμε πάνω στο τι κρύβεται κάτω από κάθε φράση. Γιατί πολλές φορές στο θέατρο, όπως και στη ζωή, το σημαντικό δεν είναι αυτό που λέγεται, αλλά αυτό που δεν τολμά να ειπωθεί.
7. Το έργο έχει δύο γυναικείους ρόλους με μεγάλη εσωτερική διαδρομή. Τι ζητήσατε κυρίως από τις ηθοποιούς σας, τη Μαρία Καλή και την Ελένη Γιαννουλάκη;
Τους ζήτησα πρώτα απ’ όλα να μη φοβηθούν την αλήθεια των ρόλων. Να μην προσπαθήσουν να γίνουν «συμπαθείς» στο κοινό. Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα συμπαθείς. Είναι αντιφατικοί, κουραστικοί, γενναιόδωροι, εγωιστές, τρυφεροί, σκληροί, όλα μαζί. Αυτό έχει ενδιαφέρον στο θέατρο. Με την Καλή Μαρία και την Ελένη Γιαννουλάκη δουλέψαμε πολύ πάνω στη σχέση των δύο γυναικών και όχι μόνο πάνω στις ατομικές τους στιγμές. Γιατί το έργο δεν είναι δύο παράλληλοι μονόλογοι. Είναι μια σχέση που αλλάζει, τραυματίζεται, επιστρέφει, διαλύεται και ξαναφωτίζεται αλλιώς. Ήθελα να αποφύγουμε τις ευκολίες. Ούτε «καλές φίλες» γενικά, ούτε «θύματα της ζωής» γενικά. Δύο άνθρωποι συγκεκριμένοι, με σώμα, παρελθόν, αδυναμίες και ενοχές.
8. Τι είναι αυτό που κάνει το συγκεκριμένο έργο να ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα και να μπορεί να σταθεί σε διαφορετικές χώρες και κοινά;
Το έργο έχει ελληνική ψυχή, αλλά δεν είναι κλεισμένο σε ελληνικά σύνορα. Αυτό είναι η δύναμή του. Οι σχέσεις των ανθρώπων, οι χαμένες ευκαιρίες, η φιλία, η μοναξιά, η ανάγκη να αγαπηθούμε και να αναγνωριστούμε είναι πράγματα που τα καταλαβαίνει ο θεατής χωρίς επεξηγηματικό φυλλάδιο. Η καλή δραματουργία δεν χρειάζεται να φωνάζει «είμαι παγκόσμια». Γίνεται παγκόσμια επειδή είναι συγκεκριμένη και αληθινή. Το έργο της Χρύσας ξεκινά από δύο γυναίκες, από δύο πρόσωπα πολύ καθαρά, και μέσα από αυτές ανοίγει κάτι πολύ μεγαλύτερο. Όποιος έχει χάσει έναν άνθρωπο, μια φιλία, μια εκδοχή του εαυτού του, μπορεί να το αναγνωρίσει. Και δυστυχώς ή ευτυχώς, αυτό το κοινό είναι τεράστιο.
9. Η Αίγυπτος, και ειδικά η Αλεξάνδρεια και το Κάιρο, κουβαλούν μια έντονη ελληνική ιστορική και πολιτιστική παρουσία. Πόσο επηρεάζει αυτό τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζετε εδώ μια ελληνική παράσταση;
Δεν μπορείς να έρθεις στην Αίγυπτο ως Έλληνας δημιουργός και να προσποιηθείς ότι παίζεις σε έναν ουδέτερο τόπο. Η Αλεξάνδρεια και το Κάιρο έχουν μια ισχυρή ελληνική παρουσία, ιστορική, πολιτιστική, ανθρώπινη. Αυτό δεν πρέπει να το αντιμετωπίζουμε σαν καρτ ποστάλ. Δεν με ενδιαφέρει να κάνουμε θέατρο πάνω σε μια γλυκιά νοσταλγία. Με ενδιαφέρει η συνέχεια. Να έρχεται το ελληνικό θέατρο εδώ ως ζωντανή πράξη, όχι ως μουσειακή ανάμνηση. Αυτοί οι τόποι έχουν ακούσει ελληνικές φωνές, έχουν κουβαλήσει ελληνικές ζωές, ιστορίες, αγωνίες. Όταν παίζεις εδώ, δεν παίζεις απλώς μπροστά σε θεατές. Παίζεις μέσα σε ένα πεδίο σχέσεων. Και αυτό σε υποχρεώνει να είσαι πιο καθαρός, πιο έντιμος, πιο ουσιαστικός.
10. Το Θέατρο Σαλαμίνας εμφανίζεται ξανά εκτός Ελλάδας, χτίζοντας σταθερά μια εξωστρεφή ταυτότητα. Είναι αυτό προσωπικό όραμα ή πλέον αναγκαιότητα για έναν σύγχρονο θεατρικό οργανισμό;
Είναι και προσωπικό όραμα και αναγκαιότητα. Η Σαλαμίνα είναι ένας τόπος με τεράστιο ιστορικό βάρος, αλλά η ιστορία από μόνη της δεν αρκεί. Αν δεν παράγεις έργο σήμερα, αν δεν δημιουργείς σχέσεις, αν δεν ανοίγεσαι προς τα έξω, τότε απλώς επικαλείσαι το παρελθόν. Το Θέατρο Σαλαμίνας δεν θέλω να λειτουργεί μόνο ως ένας τοπικός χώρος. Θέλω να είναι ένας οργανισμός που παράγει, ταξιδεύει, συνομιλεί, δοκιμάζεται. Η εξωστρέφεια δεν είναι διαφήμιση. Είναι τρόπος ύπαρξης. Ειδικά για το ανεξάρτητο θέατρο, που δεν έχει από πίσω του τεράστιους μηχανισμούς, η διεθνής παρουσία απαιτεί κόπο, αλλά δίνει και προοπτική. Αν μείνεις κλεισμένος στον μικρό σου κύκλο, κάποια στιγμή αρχίζεις να ακούς μόνο τη δική σου φωνή. Και αυτό στο θέατρο είναι επικίνδυνο.
11. Πόσο δύσκολο είναι πρακτικά να μεταφέρεις μια ελληνική θεατρική παραγωγή στο εξωτερικό, ειδικά όταν μιλάμε για ανεξάρτητο θέατρο και όχι για έναν μεγάλο κρατικό μηχανισμό από πίσω;
Είναι δύσκολο και πρέπει η αλήθεια να λέγεται. Μια παράσταση στο εξωτερικό δεν είναι μόνο η σκηνή. Είναι αεροπορικά, διαμονές, τεχνικές ανάγκες, φωτισμοί, μετακινήσεις, συνεννοήσεις, καθυστερήσεις, απρόοπτα, χρήματα που συχνά δεν υπάρχουν, άνθρωποι που πρέπει να αντέξουν πίεση. Στο ανεξάρτητο θέατρο πολλά πράγματα περνούν από τα χέρια λίγων ανθρώπων. Αυτό έχει κόστος. Από την άλλη, έχει και μια αλήθεια. Δεν υπάρχει απρόσωπος μηχανισμός. Υπάρχει προσωπική ευθύνη.
Σε αυτή τη διαδικασία η συμβολή της βοηθού σκηνής, της Βίκης Δικαιοπούλου, υπήρξε καθοριστική. Η Βίκη δεν στάθηκε απλώς δίπλα στην παράσταση τυπικά. Βοήθησε ουσιαστικά στη σκηνική λειτουργία, στις πρακτικές ανάγκες και σε όλα εκείνα τα μικρά και μεγάλα ζητήματα που δεν φαίνονται πάντα στο κοινό, αλλά αν δεν λυθούν, η παράσταση δεν μπορεί να σταθεί. Της οφείλω ένα ξεχωριστό ευχαριστώ, γιατί σε τέτοιες αποστολές οι άνθρωποι που κρατούν την παράσταση από πίσω είναι εξίσου σημαντικοί με όσους φαίνονται μπροστά.
Όταν κάτι πετυχαίνει, ξέρεις ότι πετυχαίνει επειδή κάποιοι το πάλεψαν πραγματικά. Όχι επειδή πάτησαν ένα κουμπί. Το θέατρο στο εξωτερικό θέλει πίστη, αλλά και πρακτικό μυαλό. Μόνο με όνειρο δεν πας μακριά. Με όνειρο, οργάνωση και σωστούς ανθρώπους δίπλα σου, κάτι γίνεται.
12. Τι θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από αυτή την παράσταση;
Δεν με ενδιαφέρει να φύγει ο θεατής και να πει απλώς «ήταν μια ωραία παράσταση». Αυτό είναι ευχάριστο, αλλά δεν είναι αρκετό. Θα ήθελα να φύγει και να σκεφτεί έναν άνθρωπο της ζωής του. Μια φίλη, έναν έρωτα, μια σχέση που άφησε να χαθεί, μια κουβέντα που δεν είπε όταν έπρεπε. Αν η παράσταση τον αναγκάσει έστω και λίγο να γυρίσει προς τα μέσα, τότε κάτι έχει γίνει. Δεν χρειάζεται πάντα το θέατρο να δίνει απαντήσεις. Μερικές φορές η δουλειά του είναι να αφήνει μια σωστή ερώτηση μέσα σου. Μια φράση που επιστρέφει. Μια σκηνή που δεν φεύγει εύκολα. Αυτό για μένα είναι πιο σημαντικό από το χειροκρότημα της στιγμής. Το χειροκρότημα τελειώνει. Αυτό που σε ακολουθεί μετά, αν υπάρχει, είναι το ουσιαστικό.
13. Μετά την Αίγυπτο, η παράσταση συνεχίζει στη Σαλαμίνα και στην Αθήνα, ενώ υπάρχουν σκέψεις και για άλλους σταθμούς στο εξωτερικό. Ποιο είναι το επόμενο βήμα για το «Ποιος ανακάλυψε την Αμερική;» και για το Θέατρο Σαλαμίνας;
Το άμεσο βήμα είναι η επιστροφή της παράστασης στην Ελλάδα, στη Σαλαμίνα και στην Αθήνα. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί η παράσταση δεν επιστρέφει ίδια. Έχει ήδη περάσει από την εμπειρία της Αιγύπτου, έχει δοκιμαστεί μπροστά σε ένα άλλο κοινό, σε έναν άλλο τόπο, με άλλη φόρτιση. Από εκεί και πέρα, ο στόχος είναι να συνεχιστεί η διεθνής της πορεία. Το Εδιμβούργο και η Αυστραλία παραμένουν μέσα στη σκέψη μας, όχι ως εντυπωσιακοί τίτλοι, αλλά ως φυσική συνέχεια ενός σχεδίου που είχε ξεκινήσει παλιά και ξαναβρίσκει τώρα τον δρόμο του. Για το Θέατρο Σαλαμίνας, το ζητούμενο είναι καθαρό: να συνεχίσει να παράγει έργο που δεν μένει κλεισμένο στα στενά όρια ενός τόπου. Η Σαλαμίνα έχει παρελθόν. Αυτό το ξέρουμε. Το θέμα είναι να έχει και παρόν, και κυρίως μέλλον. Και αυτό δεν θα μας το χαρίσει κανείς. Θα το χτίσουμε μόνο με δουλειά.
14. Η παράσταση τελεί υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Αίγυπτο και του Δήμου Σαλαμίνας. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η θεσμική στήριξη;
Σημαίνει πολλά, γιατί μια παράσταση που ταξιδεύει στο εξωτερικό δεν μεταφέρει μόνο το έργο και τους συντελεστές της. Μεταφέρει έναν τόπο, μια γλώσσα, μια πολιτιστική ταυτότητα. Η αιγίδα της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Αίγυπτο και του Δήμου Σαλαμίνας μάς δίνει ένα θεσμικό πλαίσιο, αλλά και μια ευθύνη. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Πρέσβη της Ελλάδος στην Αίγυπτο, κ. Νικόλαο Παπαγεωργίου, και τον Δήμαρχο Σαλαμίνας, κ. Γιώργο Θ. Παναγόπουλο, για τη στήριξη αυτής της προσπάθειας.
Δεν ερχόμαστε εδώ απλώς για να παίξουμε μια παράσταση και να φύγουμε. Ερχόμαστε ως Θέατρο Σαλαμίνας, με ένα έργο της Χρύσας Σπηλιώτη, σε έναν τόπο με βαθιά ελληνική παρουσία. Αυτό από μόνο του απαιτεί σοβαρότητα. Η στήριξη αυτή δείχνει ότι η εξωστρέφεια του ελληνικού θεάτρου δεν πρέπει να μένει στα λόγια. Πρέπει να γίνεται πράξη, με συνεργασίες, με παρουσία και με συνέχεια.
15. Στην Αίγυπτο η παράσταση βρήκε στήριξη από σημαντικούς ελληνικούς φορείς και ανθρώπους της ομογένειας. Πώς βιώσατε αυτή την ανταπόκριση;
Η ανταπόκριση των ελληνικών φορέων στην Αίγυπτο ήταν για εμάς καθοριστική. Με αυτη την ερωτηση μου δίνετε την ευκαιρία να ευχαριστήσω ονομαστικά την Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας και τον Πρόεδρό της, κ. Ανδρέα Βαφειάδη, την Ελληνική Κοινότητα Καΐρου και τον Πρόεδρό της, κ. Χρήστο Θ. Καβαλή, καθώς και την κ. Λιλίκα Παντελή, Πρόεδρο του Ναυτικού Ομίλου Αλεξανδρείας και του Συλλόγου Ελλήνων Επιστημόνων Αλεξανδρείας «Πτολεμαίος Α΄». Δεν στάθηκαν απέναντι στην παράσταση τυπικά. Μας δέχθηκαν, μας αγκάλιασαν και στήριξαν ουσιαστικά αυτή τη διαδρομή.
Θέλω επίσης να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον Πρόεδρο του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου Καΐρου, κ. Μελαχρινούδη, ο οποίος βοήθησε καθοριστικά σε όλες αυτές τις προσπάθειες και στάθηκε δίπλα μας με ουσιαστικό τρόπο. Η συμβολή του δεν ήταν τυπική· ήταν πρακτική, ανθρώπινη και πολύτιμη.
Ένα ξεχωριστό ευχαριστώ οφείλω και στον Βασίλη Ζουε και στη Βίλλη Πολίτου, ανθρώπους που στηρίζουν και αγαπούν πραγματικά το Θέατρο Σαλαμίνας. Χωρίς τη δική τους παρουσία, τη βοήθεια και την εμπιστοσύνη τους, αυτή η προσπάθεια στην Αίγυπτο δεν θα είχε την ίδια βάση. Υπάρχουν φορές που πίσω από μια παράσταση δεν φαίνονται όλοι όσοι έχουν βάλει πλάτη. Όμως εμείς ξέρουμε ποιοι στάθηκαν δίπλα μας και αυτό πρέπει να λέγεται καθαρά.
Για μένα οι φορείς της ομογένειας δεν είναι απλώς υποστηρικτές μιας παράστασης. Είναι ζωντανοί πυρήνες ελληνικής παρουσίας. Κρατούν γλώσσα, σχέσεις, πολιτισμό, συνέχεια. Η παρουσία μας εδώ αποκτά ουσία ακριβώς επειδή συναντά αυτούς τους ανθρώπους. Δεν παρουσιάζουμε το έργο σε έναν άδειο χάρτη. Το παρουσιάζουμε μέσα σε μια κοινότητα που υπάρχει, εργάζεται, οργανώνει, θυμάται και συνεχίζει.
Μετά την παρουσίαση της παράστασης στην Αλεξάνδρεια, στις 5 Μαΐου, στο ιστορικό Θέατρο «Ιουλία Σαλβάγου», η παράσταση συνεχίζει το ταξίδι της στην Αίγυπτο και παρουσιάζεται αύριο, 8 Μαΐου 2026, στο Κάιρο, στο θέατρο της Αχιλλοπουλείου Σχολής, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Μετά στο στο θέατρο Σαλαμίνας στις 16 & 17 Μαΐου
