Ακριβός τουρισμός και ευημερία δεν ειναι συνώνυμο.
Αστεγοι κοιμούνται εξω από ενα εμπορικό κέντρο στο Σέμπου, το μεγαλύτερο τουριστικό θερετρο των Φιλιπινών. Τουρισμός και ευημερία δεν ειναι συνώνυμο – τουλάχιστον γιά τους ....... περισσοτερους κατοίκους των διαφόρων «παραδείσων»
Ο τουρισμός είναι χωρίς αμφιβολία μια βασική πηγή εσόδων για τις αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά έχει και τις (πολύ) αρνητικές πλευρές του: σύμφωνα με μια νέα μελέτη, οι επισκέπτες στο Μπαλί, την Γκάμπια και την Γκόα χρησιμοποιούν κατά μέσο όρο… 16 φορές περισσότερο νερό από τους ντόπιους, με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται η φτώχεια και να διαδίδονται ευκολότερα οι ασθένειες μεταξύ των αυτοχθόνων!
Συγκεκριμένα, η έκθεση της οργάνωσης «Tourism Concern» αποδεικνύει πως οι επισκέπτες ξενοδοχείων στις αναπτυσσόμενες χώρες χρησιμοποιούν περισσότερα από 3.000 λίτρα πόσιμου νερού κάθε ημέρα, σε σύγκριση με τα μόλις 93 λίτρα που καταναλώνουν οι ντόπιοι.
Η αναφορά εξετάζει πέντε παράλιους προορισμούς που είναι δημοφιλείς στους επισκέπτες από όλο τον κόσμο – την ακτή της Γκάμπια, το Μπαλί στην Ινδονησία, τα νησιά της Ζανζιβάρης στα ανοιχτά της Τανζανίας, την Γκόα και την Κεράλα στην Ινδία. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι διαπιστώνονται τεράστιες ανισότητες στην κατανάλωση και την πρόσβαση στην παροχή νερού ανάμεσα στους τουρίστες και τον τοπικό πληθυσμό.
Η αναφορά καταγγέλλει ότι «ενώ τα ξενοδοχεία διαθέτουν τα χρήματα και τους πόρους ώστε να εξασφαλίζουν στους επισκέπτες τους πολλά καθημερινά ντους, πισίνες, γήπεδα γκολφ και πλούσιους κήπους, οι κάτοικοι, οι μικρές επιχειρήσεις και οι γεωργοί στις ίδιες περιοχές συχνά αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις σε νερό».
Οι ερευνητές της «Tourism Concern» διαπίστωσαν ότι στα παραθεριστικά χωριά Κιγουένγκα και Νουνγκούι της Ζανζιβάρης οι τουρίστες χρησιμοποιούν κατά μέσο όρο 16 φορές περισσότερο γλυκό νερό καθημερινά σε σχέση με τους ντόπιους κατοίκους. Οι ντόπιοι καταναλώνουν κατά μέσο όρο 93,2 λίτρα ημερησίως, ενώ η καθημερινή κατανάλωση ανά δωμάτιο στα 5άστερα ξενοδοχεία είναι 3,195 λίτρα. Σε λιγότερο πολυτελείς «ξενώνες φιλοξενίας», ο ρυθμός κατανάλωσης μειώθηκε σε 686 λίτρα ημερησίως.
Η κρίση του νερού ανάγκασε κάποια ξενοδοχεία στη Ζανζιβάρη να προσλάβουν ιδιωτικούς φύλακες για τη φύλαξη των υδραγωγών που οδηγούν στις περιτοιχισμένες εγκαταστάσεις τους, ύστερα από απόπειρες σαμποτάζ εξαγριωμένων κατοίκων, οι οποίοι λένε πως αντιμετωπίζουν ακραίες ελλείψεις, ως αποτέλεσμα της μείωσης του αποθέματος νερού στην περιοχή.
Όπως δήλωσε ένας κάτοικος του χωριού Νουνγκούι σε έναν από τους ερευνητές της «Tourism Concern» «Οι ξενοδόχοι σπαταλούν μεγάλες ποσότητες νερού. Γι’ αυτό τον λόγο οι τοπικές κοινότητες αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν και να καταστρέψουν τα συστήματα ύδρευσης των ξενοδοχείων».
Το 2010, οι ευθύνες για την επιδημία χολέρας που ξέσπασε στη Ζανζιβάρη, στο παραθεριστικό χωριό Ζαμπιάνι, με θύματα τρεις κατοίκους, αποδόθηκαν εν μέρει στο αποχετευτικό σύστημα των ξενοδοχείων που μολύνει τα υπόγεια ύδατα.
Η «Tourism Concern» απευθύνει έκκληση στη διεθνή τουριστική βιομηχανία, τις κυβερνήσεις στις χώρες επίσκεψης και τους τουρίστες να αντιμετωπίσουν άμεσα αυτό το πρόβλημα της «μαζικής άνισης μεταχείρισης».
«Οι κυβερνήσεις πρέπει να δημιουργήσουν κα να επιβάλουν σαφή νομοθετικά πλαίσια για τον τουρισμό και τη διαχείριση του νερού, με πρώτη προτεραιότητα τα δικαιώματα των τοπικών κοινοτήτων» δήλωσε η Ρέιτσελ Νομπλ, επικεφαλής πολιτικής και έρευνας της «Tourism Concern». «Αν οι κυβερνήσεις θέλουν πράγματι να χρησιμοποιήσουν τον τουρισμό ως μέσο για την ελάφρυνση της φτώχιας και την υποστήριξη της βιώσιμης ανάπτυξης, οι περιθωριοποιημένες ομάδες και οι κοινότητες, ειδικά δε οι γυναίκες οι οποίες συνήθως επωμίζονται το μεγαλύτερο βάρος στην υπόθεση εξασφάλισης νερού για τα νοικοκυριά, πρέπει να έχουν δικαίωμα συμμετοχής στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων που σχετίζονται με τον τουρισμό και το νερό.»
Πρόσθεσε επίσης ότι «είναι καιρός ο τουριστικός κλάδος να αναλάβει τις ευθύνες του όσον αφορά τη χρήση του νερού και να αντιμετωπίσει την ευρύτερη επίδραση της κατανάλωσης νερού, πέρα από τους τοίχους των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων».
Η Σίλα Γκράθιας, ακτιβίστρια και δικηγόρος με έδρα την Γκόα, δήλωσε στην «Tourism Concern»: «Τα ξενοδοχεία της περιοχής διαθέτουν όλα πολυτελή γκαζόν και πηγές γλυκού νερού. Αλλά τα υπόγεια ύδατα είναι μολυσμένα και η υπερβολική κατανάλωση νερού από τα ξενοδοχεία μειώνει τα επίπεδα διαθεσιμότητας.
Οι πηγές στα γύρω χωριά έχουν πλέον αλμυρό νερό, ακατάλληλο προς κατανάλωση από τον πληθυσμό. Τα ξενοδοχεία δεν μας ωφελούν σε τίποτα.»
