σκιάχτρα από οπλισμένο σκυρόδεμα, σαν απομεινάρια ενός πάλαι ποτέ μεγαλεπήβολου σχεδίου.
Καταφανώς χουντικής έμπνευσης και -ημιτελούς- εκτέλεσης, το όραμα για την τουριστική αξιοποίηση της περιοχής κάποτε προέβλεπε ότι αυτά που σήμερα δεν φαντάζουν παρά σαν μίζερα, θλιβερά, τσιμεντένια κουτιά διαφόρων σχημάτων και διαστάσεων, θα γίνονταν κοσμοπολίτικα και πολυσύχναστα, με εκλεκτούς φιλοξενούμενους να περιδιαβαίνουν στο «club house», στα εστιατόρια, στις καφετέριες, στους αθλητικούς χώρους με τις πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων κ.λπ.
Η μοίρα της περιοχής προσέλκυσε τον αυτοδημιούργητο Ελληνοαμερικανό εκατομμυριούχο Μερκούριο Αγγελιάδη, ο οποίος είχε όνειρο ζωής να δημιουργήσει κάτι μεγάλο και σημαντικό, κάτι σαν τη Ριβιέρα της Ανατολικής Μεσογείου
Μαζί με τις εγκαταστάσεις του γκολφ, που επί του παρόντος λειτουργούν κανονικά για όσους τυχαίνει να γνωρίζουν την ύπαρξή τους, αυτά τα οικοδομήματα της επταετίας συνθέτουν τη σημερινή πραγματικότητα των Αφάντου – η οποία, όμως, δεν είναι η μόνη. Μια άλλη όψη της ίδιας πραγματικότητας συνιστά το γεγονός ότι η παραδείσια ακτή στην ανατολική πλευρά της Ρόδου φιλετοποιήθηκε, διχοτομήθηκε και, μέσω ΤΑΙΠΕΔ, εκποιήθηκε. Υπάρχει, λοιπόν, πολύ σοβαρή πιθανότητα ένας ευλογημένος από τη φύση τόπος, όπως των Αφάντου, να ξεφύγει από μια κατάρα δεκαετιών που τον κατατρύχει. Η μοίρα της περιοχής ήταν η καταδίκη σε μια αέναη απορία: «Κάτι πρέπει να κάνουμε τ’ Αφάντου, αλλά τι; Και πώς;» Οποιαδήποτε αρχή γινόταν από οποιονδήποτε, κρατικό ή ιδιωτικό, φορέα έμενε ιδέα θνησιγενής, πνιγόταν στη γραφειοκρατική ανευθυνότητα ή ακόμη και στην ιδεολογική καχυποψία απέναντι «στους ξένους που θέλουν να κάνουν τους Ελληνες γκαρσόνια της Δύσης». Κατά καιρούς παρέλασαν πολιτικοί και επίδοξοι επενδυτές, αλλά η πρόοδος παρέμενε στην πράξη πάντα στη σφαίρα του «αφάντου» – λες και η ονομασία της περιοχής φώναζε από μόνη της την κατάρα της στασιμότητας.
Αγκυλώσεις δεκαετιών Σήμερα και παρά την, αν μη τι άλλο, επιφυλακτική στάση της νυν κυβέρνησης απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις, μοιάζει εφικτό να πραγματοποιηθεί η βούληση προσωπικοτήτων όπως του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον από τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, πιθανώς λόγω και της προσωπικής του συμπάθειας στο άθλημα του γκολφ. Μετά από μια αγκύλωση δεκαετιών που έμοιαζε ανίατη, ό,τι δεν κατόρθωσε η κρατική μέριμνα από τη δεκαετία του ’60 ως σήμερα σκοπεύουν να πετύχουν οι αγοραστές γης – και ιδιαίτερα ένας Ελληνοαμερικανός αυτοδημιούργητος εκατομμυριούχος, ο κ. Μερκούριος Αγγελιάδης, ο οποίος απέκτησε το Βόρειο Αφάντου. Πρόκειται για το τμήμα της παράλιας ζώνης με τις μεγαλύτερες δυνατότητες ανάπτυξης, συνολικής έκτασης 1.360 στρεμμάτων (πενταπλάσια από αυτήν του Νότιου), στο οποίο περιλαμβάνεται και το υπάρχον Γκολφ Κλαμπ. Ο κ. Αγγελιάδης φιλοδοξεί να προχωρήσει στη δημιουργία ενός τουριστικού παραδείσου, επενδύοντας περίπου 400-500 εκατ. ευρώ.
Ο Μερκούριος Αγγελιάδης είναι παντρεμένος με την Ελευθερία, ή Λίμπυ (από το Liberty – δίπλα του στη φωτογραφία) και έχει τέσσερις κόρες (από αριστερά): την Αλάνα, την Αίγινα, την Ειρήνη και τη Φαίδρα, που ποζάρει με τον σύζυγο της Μανώλη Καζάν
Ο 74χρονος «Μάικ» Αγγελιάδης μοιράζεται με κάθε προκάτοχό του τα μεγάλα σχέδια για τα Αφάντου. Αντίθετα όμως από κάθε προηγούμενο, ο κ. Αγγελιάδης, ο οποίος κατάγεται από τη γειτονική Σύμη, διαθέτει τίτλους ιδιοκτησίας (εκτός από το Γκολφ που παραχωρείται για 50 χρόνια). Κυρίως, όμως, προτάσσει μια ηθική υποχρέωση: «Για μένα τα Αφάντου δεν είναι επένδυση, δεν είναι μια επιχείρηση που δημιουργώ όσο καλύτερα μπορώ, φροντίζοντας να προστατεύσω τα δικαιώματά μου με τη βοήθεια ειδικών συνεργατών και εξαίρετων νομικών όπως οι κύριοι Θεόδωρος Φορτσάκης, Γιώργος Μυλωνογιάννης και Δημήτρης Διακόπουλος. Το έργο στα Αφάντου είναι για εμένα κάτι πολύ περισσότερο, είναι ένα όνειρο που είχα από πολύ παλιά, από τότε που δεν είχα ακόμη τα απαραίτητα χρήματα για να το αποκτήσω. Ερχομαι ανελλιπώς στη Ρόδο, μία ή δύο φορές τον χρόνο, από το 1969. Θα χαρακτήριζα αυτό που ετοιμάζουμε “έργο ψυχής”. Αν δεν καταφέρω να κάνω αυτή την παραλία Ριβιέρα της Ανατολικής Μεσογείου, δεν θα έχω μούτρα να ξαναπατήσω στο νησί. Και αυτό για μένα θα ήταν πολύ βαρύ χτύπημα, δεν θα το άντεχα».
Μισό δισ. ευρώ από τον «Μάικ» Αν πιστέψουμε ότι η περιοχή Αφάντου είχε το δικό της πεπρωμένο, ο κ. Αγγελιάδης διαθέτει όλα τα προσόντα κάποιου που ετοιμάζεται να αντιταχθεί σε οποιαδήποτε μοίρα μοιάζει προδιαγεγραμμένη. Εξάλλου, όταν εκείνος τελείωνε το γυμνάσιο στη Σύμη, τη δεκαετία του ’50, κυκλοφορώντας κυριολεκτικά ξυπόλητος, όταν διάβαζε τα βράδια με γκαζόλαμπες και κεριά επειδή στο νησί δεν υπήρχε καν ηλεκτροδότηση, όταν μπάρκαρε για να μην επιβαρύνει τον ξυλουργό πατέρα του με τα έξοδα των σπουδών του στην Παιδαγωγική Ακαδημία, κανείς δεν θα μπορούσε να περιμένει ότι μερικές δεκαετίες αργότερα θα εκταμίευε 26,9 εκατομμύρια ευρώ για να αποκτήσει ένα από τα κτηματικά διαμάντια της Ρόδου – αν όχι της Μεσογείου.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, φίλος του γκολφ, είχε εκφράσει ζωηρή επιθυμία να γίνει κάτι πραγματικά σημαντικό στην περιοχή Αφάντου, αντάξιο του φυσικού κάλλους
Μεταναστεύοντας στις ΗΠΑ το 1960, έκανε κάθε είδους δουλειά: ανειδίκευτος εργάτης, ελαιοχρωματιστής κρεμασμένος από τις κολοσσιαίες γέφυρες της Νέας Υόρκης, έχοντας ως μόνιμη συντροφιά του τον θανάσιμο κίνδυνο του συγκεκριμένου επαγγέλματος, καθώς και ένα σινάφι ξεγραμμένων εργατών εκ των οποίων, όπως λέει ο κ. Αγγελιάδης σήμερα, «ο καλύτερος είχε σκοτώσει τη μάνα του». Χωρίς να σπουδάσει ποτέ κάτι άλλο εκτός από την «επιστήμη του μεροκάματου, στο πεζοδρόμιο της δουλειάς», όπως ο ίδιος λέει, ο κ. Αγγελιάδης αναμείχθηκε με τις επισκευές κτιρίων ως προθάλαμο για τις κατασκευές. Τελικά, αφού κατασκεύασε 182 εστιατόρια, κυρίως για Ελληνες που αναζητούσαν την τύχη τους στη Νέα Υόρκη, βρέθηκε επικεφαλής μιας από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες της Νέας Υόρκης, την M.A. Angeliades Inc., με ετήσιο κύκλο εργασιών εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, αναλήψεις μεγάλων δημόσιων έργων κ.λπ. Ο κ. Αγγελιάδης κατατάσσεται πλέον σταθερά ανάμεσα στους πιο εύπορους Ελληνες της αμερικανικής ομογένειας, στους κύκλους της οποίας απολαμβάνει σεβασμό και εκτίμηση. Παράλληλα με την επαγγελματική και κοινωνική του καταξίωση, ο κ. Αγγελιάδης δημιούργησε μια μεγάλη οικογένεια, με τέσσερις κόρες και εγγόνια που διαρκώς πληθύνονται.
Ο Μερκούριος Αγγελιάδης, ένας αυτοδημιούργητος Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας, αγόρασε τα βόρεια Αφάντου και είναι αποφασισμένος να το μετατρέψει σε Ριβιέρα της Ανατολικής Μεσογείου
