Σάββατο, 9 Μαρτίου 2019

Είναι οι ιπποπόταμοι κανίβαλοι;


Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε πως οι ιπποπόταμοι είναι χαριτωμένα, μεγαλόσωμα, φυτοφάγα θηλαστικά. Τα νέα ...
δεδομένα που φέρνουν στο φως επιστημονικές έρευνες δείχνουν, ότι μπορούν να μετατραπούν σε μηχανές θανάτου.




Είναι γεγονός πως οι επιστήμονες έχουν προσεγγίσει με λαθεμένο τρόπο την καταγωγή των ιπποπόταμων ανά τους αιώνες. Το όνομά τους φανερώνει, ότι οι αρχαίοι Έλληνες τα έβλεπαν σαν «άλογα των ποταμών», όμως η σύγχρονη επιστήμη έχει συνδέσει αυτά τα ζώα με τα γουρούνια. Ακόμα νεότερες έρευνες δείχνουν συγγένεια με τις φάλαινες.

Άλλη μια διαπίστωση είναι, ότι δεν χάνουν αίμα, όπως πιστευόταν, αλλά απεκκρίνουν ένα κόκκινο υγρό, το οποίο περιέχει αντιβακτηριακό αντηλιακό. Επιπλέον, οι ιπποπόταμοι έχουν εκπλήξει τους βιολόγους με τις ταχύτητες τρεξίματος, αφού ξεπερνούν τα 19 μίλια την ώρα.

Το στομάχι των ιπποπόταμων δουλεύει σαν εργοστάσιο ζύμωσης για διαλύει τη φυτική ύλη, κάτι καθόλου παράξενο από τη στιγμή που αυτά τα ζώα είναι γνωστά σε όλους ως φυτοφάγα. Όμως, η επιθετική τους συμπεριφορά, οι σκληρές μάχες που δίνουν για να κερδίσουν το ταίρι τους και οι αιματηρές συναντήσεις με άτυχους ανθρώπους, έχουν καταστήσει τον ιπποπόταμο ένα από τα πιο επικίνδυνα ζώα, περισσότερο και από τα λιοντάρια.

Η μεγαλύτερη έκπληξη των επιστημόνων ήρθε, όταν εξέτασαν σε βάθος τις διατροφικές τους συνήθειες. Είναι γνωστό πως οι ιπποπόταμοι για να διατηρήσουν τον εντυπωσιακό όγκο τους, καταναλώνουν περίπου 40 κιλά χορτάρι κάθε βράδυ και προτιμούν να περνούν τον περισσότερο χρόνο τους στη λάσπη, ώστε να κρυώνουν και να χωνεύουν το φαγητό τους. Πρόσφατα ανακαλύφθηκε μια ακόμη διατροφική τους συνήθεια, η οποία δεν είναι τόσο γνωστή.

Ο διδακτορικός φοιτητής Leejiah Dorward του Πανεπιστημίου Imperial College του Λονδίνου, δημοσίευσε στο περιοδικό African Journal of Ecology την καταγραφή ενός σπάνιου γεγονότος.

Ήμουν στη νότια άκρη του Εθνικού Πάρκου Kruger στη Νότιο Αφρική, όταν διασχίζοντας έναν ποταμό είδαμε 2 ιπποπόταμους μέσα στο νερό μαζί με ένα νεκρό σε αποσύνθεση ιπποπόταμο, περικυκλωμένο από κροκόδειλους», είπε ο φοιτητής και συμπλήρωσε «αρχικά, αυτό το θέαμα δεν ήταν κάτι το μοναδικό, μέχρι που είδαμε έναν από τους ιπποπόταμους να τρέφεται από το νεκρό ζώο».

Ο Dorward ξαφνιάστηκε βλέποντας ένα φυτοφάγο ζώο να τρέφεται όχι απλά με κρέας, αλλά με σάρκα του είδους του.

Στην πραγματικότητα, η καταγραφή του Dorward είναι μόλις η δεύτερη επιβεβαιωμένη σχετική με κανιβαλισμό ιπποπόταμων στην επιστημονική βιβλιογραφία.

Ο Dr Joseph P Dudley του Πανεπιστημίου της Αλάσκα, προσπαθεί να συνθέσει το παζλ γι’ αυτή τη συμπεριφορά των ιπποπόταμων εδώ και 2 δεκαετίες. Εκείνος κατέγραψε για πρώτη φορά τους ιπποπόταμους να καταναλώνουν κρέας στο Εθνικό Πάρκο Hwange της Ζιμπάμπουε το 1995. Από τότε συλλέγει στοιχεία ιπποπόταμων να τρέφονται με αντιλόπες, μωρά ελεφάντων, ακομα και το ίδιο τους το είδος. Αυτά τα περιστατικά έχουν συμβεί σε όλο το γεωγραφικό εύρος που κινείται το ζώο, απο τη Νότιο Αφρική μέχρι την Ουγκάντα.

Στο παρελθόν, ο ειδικός στους ιπποπόταμους Dr Keith Eltringham υποστήριξε οτι αυτά τα ζώα δεν είναι θηρευτές, αλλά εξαναγκάζονται να ψάχνουν τροφή απο κρέας, όταν το φαγητό τους ή συγκεκριμένες θρεπτικές ουσίες ειναι δυσεύρετες. Είναι αλήθεια ότι τα ζώα αυτά αντιμετωπίζουν ολοένα και αυξανόμενη πίεση απο τους ανθρώπους που τα κυνηγούν για το κρέας τους και τον ελεφαντόδοντο, διαλύοντας οικισμούς και αυξάνοντας τον ανταγωνισμό για καθαρό νερό. Η Διεθνής Ένωση Προστασίας της Φύσης έχει καταχωρήσει αυτό το είδος ως ευάλωτο, μετά από τη μείωση του πληθυσμού του περίπου κατά 20%, τις προηγούμενες δύο δεκαετίες.

«Αν γίνονται σαρκοβόρα λόγω των διατροφικών ανεπαρκειών τους. τότε ίσως γίνουν πιο επικίνδυνα σε περιόδους ξηρασίας ή όταν η πρόσβαση στο φαγητό τους θα είναι περιορισμένη», δήλωσε ο Leejiah Dorward. Περισσότερο καθησυχαστικός, ο Dr Dudley θεωρεί ότι αυτή η συμπεριφορά των ιπποπόταμων δεν είναι αυξανόμενη, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας εξελικτικής διαδικασίας, απλώς είχε παραβλεφθεί στο παρελθόν.

Το μόνο βέβαιο είναι πως έχουμε πολλά ακόμα να ανακαλύψουμε για το φυσικό μας περιβάλλον, το οποίο διαρκώς μας εκπλήσσει.